O proxecto
A familia pintora que vaga polo mundo
Un posto que se monta, se desmonta e se volve montar, cos cadros ás costas e un muro para quen queira pintar.
«A familia pintora que vaga polo mundo» é o que pon no cartel que abre o posto, e é bastante literal. A obra de Guille Outes non agarda pendurada nunha parede a que alguén vaia vela: viaxa, móntase onde hai feira e desmóntase ao pechar.
O que viaxa son cadros —pintura levada ao papel, impresa en series curtas e asinada— e as camisetas que saen deses mesmos debuxos. Ningún lle fai moito caso ao mundo tal e como é: vacas cos cornos de cores, casas amoreadas nunha ladeira que non existe, barcas que se saltan a perspectiva enteira. Boa parte do que hai nun cadro non estivo nunca diante de ninguén. A fantasía non é o adorno: é o material.
Por iso non hai nada que saber para entendelos. Non fan falla lecturas previas nin vocabulario de museo, e funcionan igual de ben con seis anos que con sesenta. Esa é a única proba que nos importa: esta arte é para todo o mundo, no sentido máis literal e menos solemne da frase.
Familia é a palabra exacta, e non só por quen monta o posto. Quen se achega acaba dentro: quen leva un cadro para a casa, quen queda un anaco mirando sen levar nada, e sobre todo o neno que se senta a pintar. Se lle preguntas a Guille por un bo día de feira, non che vai contar o que vendeu. Vaiche contar que tivo o posto rodeado de cativos pintando.
Un día sen rir é un día perdido
O muro dos cativos
Ser parte da familia
En cada parada hai un muro para os máis pequenos: píntase alí mesmo, asínase co nome e o debuxo queda pendurado na galería da web. É a parte do proxecto que non se vende.
Non fai falla agardar pola vindeira feira. O muro está aberto: pinta un debuxo co dedo, asínao e publicámolo na galería.